روایتی از رنج یک رود و حافظه یک شهر
در سالهایی که بسیاری از تولیدات مستند زیر فشار محدودیتهای مالی و زمانی به سمت راهحلهای سادهتر سوق پیدا میکنند، هنوز فیلمسازانی هستند که راه دشوار را انتخاب میکنند. زهرا رفیعی از همین دسته است.
«رودخانهای زیر رودخانه» ساخته زهرا رفیعی حاصل چند سال پژوهش، مشاهده، گفتوگو و حضور مستمر در کنار سوژهای است که صرفاً یک مسئله محیطزیستی نیست، بلکه بخشی از تاریخ، فرهنگ و زندگی مردم اصفهان را در خود جای داده است. این فیلم تلاش میکند فراتر از روایت خشک شدن زایندهرود، به تأثیر این رخداد بر حافظه جمعی، زیست اجتماعی و تجربه فردی انسانهایی بپردازد که زندگیشان با این رودخانه گره خورده است.
زهرا بیش از چهار سال از زندگی خود را صرف تحقیق، مشاهده، گفتوگو و ثبت واقعیتهایی کرده است که بسیاری از ما روزمره از کنار آنها عبور میکنیم. او به تنهایی بار سنگین ساخت فیلم را بر دوش کشیده و با پشتکار، جسارت و تعهدی کمنظیر، موضوعی را دنبال کرده است که به تاریخ، جامعه، محیط زیست و زندگی مردم پیوند خورده است.
هنگامی که زهرا پنجره اتاقش را به سوی درختان بیرون میگشاید، مرز میان فیلمساز و سوژه از میان..
